En daar zijn we weer! Met excuses voor vele dingen: dat we zo schaamteloos hebben genoten dat we jullie niet eerder op de hoogte hebben gebracht, dat ons vorige verslag bol staat van detiepvaudten en dat we jullie berichten nog niet beantwoord hadden! Dan nu in het kort: extra fotoruimte is niet nodig, we laten de bulk wel zien wanneer we terug zijn. Janine, we zijn ervan overtuigd dat jouw reis ontzettendbijzonder gaat worden, dus dat kassucces moeten we dan maar uitstellen?! En Multatuli: lijkt me iets te hoog gegrepen voor ons

Zo, nu het een na laatste deel van onze vakantie. Dinsdag zijn we vanuit de Cameron Highlands met een veeel betere bus en dito chauffeur richting Penang vertrokken. Ook geen vage horrorfilms (jawel, 'toilet 105' is geen hoogstandje op horrorgebied) voor onderweg, gewoon rijden en onderweg uit het raampje kijken en genieten. Nog 5 uur te gaan!

Tamelijk suf aangekomen in Butterworth, de havenplaats aan de westkust vanwaar de ferry naar Penang vertrekt. Uiteraard de eerste oversteek gemist, maar de veerboten varen hier af en aan. Na een oversteek van amper 20 minuten kwamen we aan in de hoofdstad Georgetown. Wencke had het idee opgevat om een riksja te nemen naar het hotel. Uhuh, goed idee. De beste 'chauffeur' van het fietsje wekte de indruk dat dit een fluitje van een cent zou zijn voor zijn glimmende driewieler. Kap open, Wencke en tassen in het bakje, bakje vol. Ruben toch erbij. Bakje nog voller, bandjes heeeeel zenuwachtig. Man fietsen... Woehahahaha. Het was ongeveer 33 graden en die gast kwam amper weg. Na 123m moest de tocht echt worden gestaakt wegens het voorziene overlijden van de riksja. Overgestapt op een taxi en deze heeft ons bij een hotel afgezet. Lonely Planettip en een hele goeie: in een supermooi pand zaten we als koloniale reizigers met onze spulletjes! De vochtigheid was wel een probleempje... O ja, er zaten ratten.

De beheerder van het gebouw (het pand behoort toe aan tjong oeng sok teek pangdan ofzoow) heeft van alles uitgelegd over het gebouw en raadde wel aan om zo snel mogelijk tickets voor de ferry naar Langkawi te boeken, omdat het hier nu vakantie is en bovendien het einde van de Ramadan in zicht komt. Dan maar meteen de stad in, kaartjes toch nog weten te bemachtigen (de boot bleek 2 dagen later helemaal volgeboekt te zijn, dankjewel beste beheerder!) en iets van de stad gezien. Veel oude gebouwen, maar helaas grotendeels vervallen en op het moment dat de planten uit je buitenmuren groeien, weet je dat een renovatie geen overbodige luxe is. En dan de STANK in de stad: wow. Uit alle putten komt een damp naar boven waar de honden geen brood van lusten. Wel nog een museum bezocht over de geschiedenis van Penang. Staat er ineens een levensgrote foto tentoongesteld met ons hotel erop! Grappig.

's Avonds nog wat rondgelopen en na de 4de douche van die dag (34 graden) wat gegeten bij een Food court tegenover onze kamer. Een food court is dus wederom een soort overdekt plein waar veel verschillende eetstalletjes staan en waar je eten kunt bestellen (Chinees, Indisch, Westers, Maleisisch etc). Ga je aan een tafeltje zitten dan brengen ze je bestelling en er lopen continu mensjes rond die drinken brengen. Lees: Ruben had geen controle meer over zijn biertje en telkens wanneer hij net 1 slokje weggewerkt had, stond er een trien zijn glas weer bij te vullen. Klinkt waarschijnlijk minder irritant dan het was...!

De volgende dag 's ochtends op de hotelkamer gebleven: buikpijn en verkoudheid hadden bezit genomen van onze nachtrust en dat moest even ingehaald worden. Daarna met de bus toch naar een grote tempel gegaan. En dan bedoelen we ook: GROOT! Geflankeerd door een Buddhabeeld van, om in de woorden van Ruben te spreken, welhaast mythische proporties! Daar kon je lopend en met een soort kabelbaan naartoe. Zoooow mooi! Daarna terug hobbeldebobbel met de bus en nog wat rondgestruind door Chinatown. Weer lekker gegeten en verders blij dat we morgen naar Langkawi vertrekken: ons paradijsje (zie kaartje van onze blog)!

Donderdag was het zover: ons afzien zou weldra worden beloond met een paar daagjes nietsdoen! Whaaa, lekker! Maar eerst nog de ferry: de zee was kalm, de rit was OK, maar toch heeft iedereen om ons heen de kotszakjes gebruikt. En wij maar nergens last van hebben! Na ongeveer 2,5 uur aangemeerd bij het eiland, in de havenstad Kuah. Meteen een taxi geregeld en gezellig kletsend met de chauffeur op weg naar ons resort. Onderweg aapjes langs de weg gezien!!!

Nou, ze liegen niet: als je een 'seaview cabin' boekt, dan krijg je ook een huisje pal aan het strand, met uitzicht over een paar van die eilandjes die je alleen maar op Discovery terugziet (of op foto's van anderen). En nu zaten wij er! Echt! Helemaal alive and kicking! Nou ja, Ruben nog wat minder alive, maar hij knapte toch wel op naarmate de dagen vorderden. Naast ons huisje zaten in de eerste de beste boom allemaal aapjes! En eekhoorntjes! En ontzettende vogels! En wit strand! En kokosnoten en hangmatten aan zee! En roomservice! En een giga ontbijtbuffet met ECHT brood! En maar liefst 3 restaurants! En, en, en.... wat was dat allemaal mooi. De eerste dagen dan ook niets gedaan, behalve in zee/zwembad gezwommen, gelezen en foto's gemaakt. Bah, onoplosbare Japanse puzzels; Wencke is helemaal genezen van een vakantie naar Japan... Maar dit is echt genieten geblazen. O ja,er was in ons vaste restaurantje een coverbandjeactief, maar dat is toch geen aanrader. Niet echt geweldig,maar het kwam de sfeer wel ten goede. En dan de zonsondergang met een lekker wijntje (jaaaaa, Wencke heeft weer een wijntje! Langkawi = belastingparadijs)met je slippertjes op een terrasje: wie wordt al jaloers?!?! Prachtige foto's gemaakt: met eb verandert de kustlijn in een soort maanlandschap, heel sprookjesachtig. En de aapjes steken dan over naar het naburige eiland. Echt, zelf gezien!

Afgelopen zaterdag hebben we een wandeling gemaakt naar eenwaterval in de omgeving, omdat we toch een keer weer in actie moesten komen. Gek worden we van de jeuk van de muggenbulten, dus dan maar afleiding zoeken. Onderweg wederom heel veel apen gezien en de waterval was erg indrukwekkend.Op de terugweg bleek een hele apenkoloniede weg over te steken. Watnu? Je kon er niet zomaar tussendoor lopen.Vanuit een auto aangesproken door een Maleisisch koppel en zij boden aan om ons dan maar naar ons hotel te brengen (verderop bleken nl. ook nog een kudde buffels bezig met de oversteek). Lief!!

Gisteren zijn we een bijzondere tocht gaan maken: om de hoek van ons resort ligt een hoge berg met een kabelbaan ertegenaan geplakt. Dat ding gaat onder een hoek van 42 graden (!) naar boven en brengt je dan naar een hoogte van 750m. Uitzicht over de omringende eilanden is waanzinnig (pap, denk voorkant van Mike Oldfield's albumhoes vanIslands). De kleuren zijn echt waanzinnig! Toen nog met een scooter over een deel van het eiland gescooterd, op zoek naar wat leuke souvenirs. We zullen de rest van de eilandavonturen maar laten zitten, anders zappen jullie wellicht weg!

Vanochtend toch weer fijn om door te reizen (blijkbaar zat ons bed onder de bedwantsen ofzoow, we zitten allebei onder de rode bultjes die ver-schrik-ke-lijk jeuken. Thanx!). Met het vliegtuig in een uurtje naar Kuala Lumpur gevlogen en toen met een bus en metro en taxi naar het centrum gereisd. Een leuk guesthouse voor weinig geld gevonden aan de rand van Chinatown en daar zitten we jullie nu te mailen. We hebben al aan de voet van de enorme zendmast gestaan, morgen gaan we proberen om de Petronas Towers op te komen. Weersverwachtingen zijn ongunstig (regenregenregen), maar we zien het wel. Poncho's in de aanslag en ons laatste avontuurtje tegemoet gaan met frisse moed. Nog maar 2 dagen en dan vliegen we alweer terug. Tot heel erg snel! Liefs van twee boffers!