Wat is leuker: ratten of bountystranden?

En daar zijn we weer! Met excuses voor vele dingen: dat we zo schaamteloos hebben genoten dat we jullie niet eerder op de hoogte hebben gebracht, dat ons vorige verslag bol staat van detiepvaudten en dat we jullie berichten nog niet beantwoord hadden! Dan nu in het kort: extra fotoruimte is niet nodig, we laten de bulk wel zien wanneer we terug zijn. Janine, we zijn ervan overtuigd dat jouw reis ontzettendbijzonder gaat worden, dus dat kassucces moeten we dan maar uitstellen?! En Multatuli: lijkt me iets te hoog gegrepen voor ons

Zo, nu het een na laatste deel van onze vakantie. Dinsdag zijn we vanuit de Cameron Highlands met een veeel betere bus en dito chauffeur richting Penang vertrokken. Ook geen vage horrorfilms (jawel, 'toilet 105' is geen hoogstandje op horrorgebied) voor onderweg, gewoon rijden en onderweg uit het raampje kijken en genieten. Nog 5 uur te gaan!

Tamelijk suf aangekomen in Butterworth, de havenplaats aan de westkust vanwaar de ferry naar Penang vertrekt. Uiteraard de eerste oversteek gemist, maar de veerboten varen hier af en aan. Na een oversteek van amper 20 minuten kwamen we aan in de hoofdstad Georgetown. Wencke had het idee opgevat om een riksja te nemen naar het hotel. Uhuh, goed idee. De beste 'chauffeur' van het fietsje wekte de indruk dat dit een fluitje van een cent zou zijn voor zijn glimmende driewieler. Kap open, Wencke en tassen in het bakje, bakje vol. Ruben toch erbij. Bakje nog voller, bandjes heeeeel zenuwachtig. Man fietsen... Woehahahaha. Het was ongeveer 33 graden en die gast kwam amper weg. Na 123m moest de tocht echt worden gestaakt wegens het voorziene overlijden van de riksja. Overgestapt op een taxi en deze heeft ons bij een hotel afgezet. Lonely Planettip en een hele goeie: in een supermooi pand zaten we als koloniale reizigers met onze spulletjes! De vochtigheid was wel een probleempje... O ja, er zaten ratten.

De beheerder van het gebouw (het pand behoort toe aan tjong oeng sok teek pangdan ofzoow) heeft van alles uitgelegd over het gebouw en raadde wel aan om zo snel mogelijk tickets voor de ferry naar Langkawi te boeken, omdat het hier nu vakantie is en bovendien het einde van de Ramadan in zicht komt. Dan maar meteen de stad in, kaartjes toch nog weten te bemachtigen (de boot bleek 2 dagen later helemaal volgeboekt te zijn, dankjewel beste beheerder!) en iets van de stad gezien. Veel oude gebouwen, maar helaas grotendeels vervallen en op het moment dat de planten uit je buitenmuren groeien, weet je dat een renovatie geen overbodige luxe is. En dan de STANK in de stad: wow. Uit alle putten komt een damp naar boven waar de honden geen brood van lusten. Wel nog een museum bezocht over de geschiedenis van Penang. Staat er ineens een levensgrote foto tentoongesteld met ons hotel erop! Grappig.

's Avonds nog wat rondgelopen en na de 4de douche van die dag (34 graden) wat gegeten bij een Food court tegenover onze kamer. Een food court is dus wederom een soort overdekt plein waar veel verschillende eetstalletjes staan en waar je eten kunt bestellen (Chinees, Indisch, Westers, Maleisisch etc). Ga je aan een tafeltje zitten dan brengen ze je bestelling en er lopen continu mensjes rond die drinken brengen. Lees: Ruben had geen controle meer over zijn biertje en telkens wanneer hij net 1 slokje weggewerkt had, stond er een trien zijn glas weer bij te vullen. Klinkt waarschijnlijk minder irritant dan het was...!

De volgende dag 's ochtends op de hotelkamer gebleven: buikpijn en verkoudheid hadden bezit genomen van onze nachtrust en dat moest even ingehaald worden. Daarna met de bus toch naar een grote tempel gegaan. En dan bedoelen we ook: GROOT! Geflankeerd door een Buddhabeeld van, om in de woorden van Ruben te spreken, welhaast mythische proporties! Daar kon je lopend en met een soort kabelbaan naartoe. Zoooow mooi! Daarna terug hobbeldebobbel met de bus en nog wat rondgestruind door Chinatown. Weer lekker gegeten en verders blij dat we morgen naar Langkawi vertrekken: ons paradijsje (zie kaartje van onze blog)!

Donderdag was het zover: ons afzien zou weldra worden beloond met een paar daagjes nietsdoen! Whaaa, lekker! Maar eerst nog de ferry: de zee was kalm, de rit was OK, maar toch heeft iedereen om ons heen de kotszakjes gebruikt. En wij maar nergens last van hebben! Na ongeveer 2,5 uur aangemeerd bij het eiland, in de havenstad Kuah. Meteen een taxi geregeld en gezellig kletsend met de chauffeur op weg naar ons resort. Onderweg aapjes langs de weg gezien!!!

Nou, ze liegen niet: als je een 'seaview cabin' boekt, dan krijg je ook een huisje pal aan het strand, met uitzicht over een paar van die eilandjes die je alleen maar op Discovery terugziet (of op foto's van anderen). En nu zaten wij er! Echt! Helemaal alive and kicking! Nou ja, Ruben nog wat minder alive, maar hij knapte toch wel op naarmate de dagen vorderden. Naast ons huisje zaten in de eerste de beste boom allemaal aapjes! En eekhoorntjes! En ontzettende vogels! En wit strand! En kokosnoten en hangmatten aan zee! En roomservice! En een giga ontbijtbuffet met ECHT brood! En maar liefst 3 restaurants! En, en, en.... wat was dat allemaal mooi. De eerste dagen dan ook niets gedaan, behalve in zee/zwembad gezwommen, gelezen en foto's gemaakt. Bah, onoplosbare Japanse puzzels; Wencke is helemaal genezen van een vakantie naar Japan... Maar dit is echt genieten geblazen. O ja,er was in ons vaste restaurantje een coverbandjeactief, maar dat is toch geen aanrader. Niet echt geweldig,maar het kwam de sfeer wel ten goede. En dan de zonsondergang met een lekker wijntje (jaaaaa, Wencke heeft weer een wijntje! Langkawi = belastingparadijs)met je slippertjes op een terrasje: wie wordt al jaloers?!?! Prachtige foto's gemaakt: met eb verandert de kustlijn in een soort maanlandschap, heel sprookjesachtig. En de aapjes steken dan over naar het naburige eiland. Echt, zelf gezien!

Afgelopen zaterdag hebben we een wandeling gemaakt naar eenwaterval in de omgeving, omdat we toch een keer weer in actie moesten komen. Gek worden we van de jeuk van de muggenbulten, dus dan maar afleiding zoeken. Onderweg wederom heel veel apen gezien en de waterval was erg indrukwekkend.Op de terugweg bleek een hele apenkoloniede weg over te steken. Watnu? Je kon er niet zomaar tussendoor lopen.Vanuit een auto aangesproken door een Maleisisch koppel en zij boden aan om ons dan maar naar ons hotel te brengen (verderop bleken nl. ook nog een kudde buffels bezig met de oversteek). Lief!!

Gisteren zijn we een bijzondere tocht gaan maken: om de hoek van ons resort ligt een hoge berg met een kabelbaan ertegenaan geplakt. Dat ding gaat onder een hoek van 42 graden (!) naar boven en brengt je dan naar een hoogte van 750m. Uitzicht over de omringende eilanden is waanzinnig (pap, denk voorkant van Mike Oldfield's albumhoes vanIslands). De kleuren zijn echt waanzinnig! Toen nog met een scooter over een deel van het eiland gescooterd, op zoek naar wat leuke souvenirs. We zullen de rest van de eilandavonturen maar laten zitten, anders zappen jullie wellicht weg!

Vanochtend toch weer fijn om door te reizen (blijkbaar zat ons bed onder de bedwantsen ofzoow, we zitten allebei onder de rode bultjes die ver-schrik-ke-lijk jeuken. Thanx!). Met het vliegtuig in een uurtje naar Kuala Lumpur gevlogen en toen met een bus en metro en taxi naar het centrum gereisd. Een leuk guesthouse voor weinig geld gevonden aan de rand van Chinatown en daar zitten we jullie nu te mailen. We hebben al aan de voet van de enorme zendmast gestaan, morgen gaan we proberen om de Petronas Towers op te komen. Weersverwachtingen zijn ongunstig (regenregenregen), maar we zien het wel. Poncho's in de aanslag en ons laatste avontuurtje tegemoet gaan met frisse moed. Nog maar 2 dagen en dan vliegen we alweer terug. Tot heel erg snel! Liefs van twee boffers!

Hitte en kou!

Dag lieve allemaal,

Wat een leuke reacties geven jullie ons! Grappig om te lezen, hoor! En ja, Appie en Apio zijn gespot, pap! We krijgen ook leuke sms-jes van Yvonne, geweldig: dat helpt ons door de lange busritten heen!

Zo, we hebben jullie achtergelaten met de terugkomst in Kota Kinabalu (KK voor de locals, we wennen eraan). Supershabby hotel daar gehad en enorm last van de drampjes, zelfs vandaag nog wat kramp. Het duurt lang en we moeten geduldig zijn! Daarom afgelopen donderdag een rustig dagje. Nou ja, rustig: lopend naar een oude klokkentoren en een uitzichtpunt gelopen. Geen aanraders: de klokkentoren was een klein dingetje (maar Wencke vond m wel weer moo genoeg voor een foto) en het uitzichtspunt was verpest door de hoge gebouwen die onlangs aan de kustlijn zijn opgetrokken. Toch wel enorm genoten van de warme dag! Toen verder de straat afgelopen en 4 km op weg naar de 'Likas Bird Sanctuary': een groot mangrovebos (door WNF deels gesubsidieerd) van 44 hectare waar we op eigen gelegenheid doorheen konden lopen. Heel erg mooi, alleen wel een tijdlang gewacht tot we konden gaan vanwege een van die onvermijdelijke regenbuien. Wel weer een enorme monitor lizard gezien: wat een beesten zijn dat toch! Tijdens de tocht door het mangrovebos veel vogels en krabben gezien, maar moeilijker was het ze opd e gevoelige plaat vast te leggen. de vogels zijn gewoon slimmer! En da's maar goed ook... Met de taxi terug naar de stad en wederom heerlijk Maleisisch gegete voor enkele centjes.

Vrijdag met de bus naar Kinabalu National park. In het veel te kleine minibusje opgepropt gezeten en gezemelig gekletst met een Belgisch stel. Zij gingen de berg beklimmen, wij 'gewoon' wandelen. Bij het park aangekomen ons opgegeven voor de Guided tour (kosten: 6 ringgit =€1,50!) en veel te weten gekomen over de planten die er groeien. Als we verdwalen in het regenwoud kunnen we nu ook Ray Mears nadoen! We zouden in theorie namelijk water moeten kunnen filteren en weten welke planten eetbaar zijn. We wilden in de struik met blaadjes tegen diarreeklachten duiken, maar we konden ons inhouden... Aansluitend de botanische tuinen bekeken (erg mooi) en toen terug naar de uitgang gelopen. Zoveel mooie bloemen gefotografeerd vandaag, geweldig! Met een soort priv'ebusje terug naar de stad gereden, onderweg 'overgestapt' op een ander busje, omdat de chauffeur thuis was aangekomen en toen met een stel superirri Japanners teruggereden. Die Mensen waren overigens Rod Stewardfans en we hebben 1 nummer maar liefst 4 keer mogen beluisteren. Geduld, geduld. 's Avonds echt geweldig gegeten!!! In een groot winkelcentrum was een soort wespennest van eters die na zonsondergang ein-de-lijk hun felbegeerde maaltijd mochten nuttigen. DRUK! Maar wat een lekker eten was dat! Chicken curry, rijst, veel verschillende groenten met o.a. tauge, bamboescheuten etc. En dat voor 3 euro... We blijven ons erover verbazen. Daarna nogmaals over de avondmarkt gestruind en daar enkele toetjescakejesdingetjes gekocht. We hebben vandaag ook besloten om te stoppen met onze huis-tuin-en-keukenapotheek en gewoon weer ons normale eetpatroon op te pikken, dan hebben we tenminste nog lol gehad! Dat ging vanavond overigens uitstekend.

Zaterdag in de ochtend alle spullen herpakt en nog even de stad in voor wat souvenirs. Toen de taxi naar de luchthaven en we vlogen uiteindelijk om 15.45u vanuit KK terug naar Kuala Lumpur. Turbulentie gehad, maar verder mooi op tijd geland. In Kuala Lumpur de ware cultuurbarbaar uitgehangen en bij de Mac iets gegeten vanwege de strakke tijdsplanning van de malariatabletjes. Smaakte goed! Hierna de bus naar het centrum genomen, die ons rechtstreeks naar Chinatown bracht. Whaa, eerste aanblik van de Petronas Towers! De planning: 1 nacht Chinatown, dan de volgende dag vanaf Puduraya Station - om de hoek van Chinatown- de bus naar Cameron Highlands nemen (dat ligt in het noorden van maleisie). In de stromende regen op zoek naar een overnachting, nette kamer gevonden met eigen badkamer. Daarna terug de regen in en op zoek naar die verrekte bussen. Niet te vinden. Een aantal agenten aangesproken: Puduraya Station wordt gerenoveerd en alle bussen vertrekken vanaf de andere kant van Kuala Lumpur. Help, wat nu? Nog geen buskaartje, we zouden deze eigenlijk een dag van tevoren moeten hebben vanwege beperkte zitplaatsen, niet weten hoe laatd e bus vertrekt vanaf dat andere station... Wencke op de hotelkamergebleven, Ruben wederom deregen in, op zoek naar internet. Na een half uur zoeken de info bemachtigd en met een gerust hart gaanslapen.

Volgende ochtend vroeg douchen, spullen bij elkaar rapen, naar de lokale bus gerend en voor 2 ringgit p.p. naar het vervangende station gebracht. Keurig op tijd, er was nog plaats voor de bus en om 8.30u zouden we vertrekken. Dat werd 9.00u en we bleken een lekke, over-de-datumbus te hebben met een veeeel te chagrijnige chauffeur. Fijn, zo'n ochtendhumeurtje. En dat moest ons 4 uur lang gaan rondrijden? Tja, soms heb je geen keuze. Klammestoelen overwonnen en met wel riante beenruimte richting het koelere noorden gebust. De mooiste busrit van ons leven gehad, dwars door het oerwoud!!!

Eenmaal aangekomen in Tanah Rata waren we aardig gaar. Pendelbusjes naar de div guesthouses stonden reclamefolders uit te delen, op de eerste de beste afgestapt (stond ook als tip in de Lonely Planet) en naar een knus guesthouse gebracht. Lekker een eigen kamer, wel met gedeelde douche - whatever - en toen brak de stress uit: de theeplantages zijn op maandag (vandaag dus) de hele dag gesloten! Aargh, daarom zijn we juist hiernaartoe gekomen, met Wencke als theeleut. Er ging nog wel die middag een tour die kant op. Kostte bijna niks. Even voor de demo: aankomst guesthouse: 13.15u, vertrek tour: 14.00u, afstand tot een lunch: min 10 minuten enkele looptocht. Rennen!!!! Snel een paar bruine boterhammen en iets wat op beleg lijkt gekocht en dat naar binnen geschrokt. Toen met de tour mee: in 1 middag hebben we bezocht: een rozen- en plantenkwekerij, een bijenfarm, een aardbeienkwekerij, een vlindertuin en een theeplantage incl fabriek. Onvergetelijk, maar wel erg druk voor 1 middag! Geweldige thee gedronken, prachtige uitzichten over de theevelden gehad, rillingen van de heldergroene kleur en bizarre dieren en planten gezien. Gewoon teveel ervaringen voor 1 blog, sorry. Maar onvergetelijk en we voelen ons vereerd dat we dit mee kunnen maken allemaal. Bij terugkomst waren we helemaal gesloopt en hebben we lekker westers gegeten (tomatensoepje en salade/spaghetti). Auw, migraine, dus vroeg naar bed. Morgen een drukke dag, want we hebben samen met een andere NL stel een privetour samengesteld (Roel en Yvonne, als jullie dit lezen: het was geweldig en gezellig zo samen: misschien tot op Langkawi?!).

's Ochtends vroeg opgestaan (al dan niet door de plaatselijke galamahalla-imam wakker geschud) en de was gedaan met wat shampoo. Droogt trouwens voor geen ene meter, dus dat worden, zoals Ruben ze altijd noemt, klamme lappen morgen! En dan vandaag: 3 uur geklommen door behoorlijke lagen zompige klei, tot onze enkels er soms in gestaan en het was zwaar om bergop te klimmen, maar wel een prachtige tocht dwars door het oerwoud. Om uiteindelijk maar 1 doel te bereiken: de rafflesiabloem bewonderen. En dat is gelukt! Evend e facts: de rafflesia is een parasiet en de grootste bloem die er bestaat. Groeit als plant 8 maanden, komt gedurende 7 uur uit en bloeit dan 7 dagen. Daarbij verspreidt het ding een geur waar de honden geen brood van lusten. Maar wat een groot geval, zeg: dat is een grote vaas die je daarvoor nodig hebt, hihi. Ruben heeft er prachtige foto's van gemaakt. Daarna nog een waterval bezichtigd en terug naar beneden geglibberd en toen deden alle spieren zeer. Hierna geluncht/gelunched (controleer de spelling effies, Jos!) en met een 4WD de hoogste berg opgereden. Het is hier ongeveer 20 graden en op de berg was het nog een stuk kouder: heerlijk na al die hitte van de afgelopen dagen! Ook een korte jungle trekking gedaan, waarbij we compleet bemoste bomen en struiken hebben bewonderd. Wat een uitzichten weer, we zaten hoog.

En nu zijn we terug in ons guesthouse, klaar voor weer een volgend avontuur: morgen vertrekken we om 8.00u met de bus richting Penang (schiereiland, 5 uur rijden). Ruben heeft de blup van de schoenen af weten te krijgen en we gaan zometeen de stad in om iets te eten te vinden - ons guesthouse heeft op maandag geen gastronomische werkzaamheden.

Wij wensen jullie alvast een fijne avond, voor ons izzie al begonnen en we denken aan jullie. Mam, wil je oma nog de groeten doen? We hebben aan haar gedacht gisteren.

Apies kijken!

Hallohallo allemaal!

Omdat het alweer lang geleden is sinds we wat van ons lieten horen, hierbij een update. Maar eerst: GEFELICITEERD ZUSSIE!!!!!!! Hopelijk heb je een superfeest en we zouden graag een biertje meedrinken, maar ja...

We zijn hier nu 5 dagen en het voelt als twee weken: wat een hoop avonturen hebben we al beleefd! We weten niet waar we moeten beginnen. Dan maar de volgorde van de reisdagen aanhouden.

Afgelopen zondag zijn we nog een dagje in Kota Kinabalu gebleven en hebben een boottocht naar 1 van de eilandjes voor de kust geboekt. Nou, dat hebben we geweten: of het nu lag aan de ruwe zee, de plek in de boot (wij weer lekker voorin zitten, lees: niet slim!), of de idioot aan het roer, maar laten we het erop houden dat we wat ruggenwervels recht hebben moeten zetten toen we eenmaal aan waren gekomen. Auw! Maar wat een gaaf bounty-eiland (Manukan voor degenen die de atlas erbij willen houden) was dat! Eerst een korte wandeling door de jungle gemaakt, maar Wencke werd compleet lekgestoken door de muggen en flipte na het zien van enkele bijzondere diersoorten, zullen we maar zeggen. Dan maar zwemmen en snorkelen. Bij het omkleden passeerde meneer de reuzenhagedis ons - dan is drie meter lengte ineens erg angstaanjagend.

Snorkelen was superleuk, we hebben dat op eigen gelegenheid gedaan en we hebben, doordat de locals brood in het water gooiden, wat bijzondere tropische exemplaren langs zien zwabberen! Helaas hebben we het snorkelen niet al te lang volgehouden, want het is blijkbaar kwallenseizoen en ze dreven werkelijk overal. En om nu aan het begin van de vakantie al gewond te raken... Lekker gegeten in het centrum van de stad en in een veeel te saai winkelcentrum rondgesjouwd. 's Avonds nog over de night market gelopen, Ruben heeft daar geweldige foto's van gemaakt. O ja, ook nog banaantjes voor de busrit van de dag erna gekocht voor 1 spulletje (delen door 4 en je hebt het bedrag in euro's). Wencke noemt de Maleisische ringgit trouwens spulletje, omdat de naam zo raar is.

De dag erna een busrit naar Sepilok gemaakt, diep de jungle in. Bij aankomst op het busstation van vertrek werd onze taxi belaagd door mensen die ons in hun bus wilden proppen en voor we het wisten, waren we onze bagage kwijt. Na wat boosheid en opdringerig achter die lui aanrennen, de spullen teruggekregen en zelf de bustickets gekocht. Na het smerigste koppie thee ooit zijn we in de bus gestapt en om 9.00u reden we weg voor een busrit van 6,5 uur. Gaap. Wel relaxed, die bussen: airco, Japanse horrorfilm-met-heel-veel-bekkens-en-violenonderweg, toilet aan boord, veel beenruimte en de stoelen kunnen helemaal achterover. Top! Onderweg veel regenwoud gezien en jawel, daar wastie dan: Mount Kinabalu! Uit de mist doemt dat enorme gevaarte van 4100 meter ineens op, wat een monsterberg, zeg! Bewondering voor de beklimmers ervan, want je moet over een bijzondere dosis zelfvertrouwen beschikken.

Na een lange rit kwamen we aan in Sepilok. Busje geregeld van een opaatje die zijn eigen vrouw achterliet langs de kant van de wegom geld te verdienen door ons naar een resort te brengen. Hmm. Wat een fantastische tip uit de Lonely Planet: iedereen die ooit naar Sepilok gaat: ga naar Paganakan Dii! Middenin een park ligt een prachtig resort, met dorms en privehutjes. Helaas waren alle hutjes vol, dus dan maar een dorm (slaapzaal). En dat was goed te doen! Buiten waren er hangmatten en -stoelen en overal om je heen tropisch oerwoud. Ruben: 'nu zitten we pas echt ver van huis!'. O ja, we missen Joepie wel heel erg, want iedere keer als er een kat langs komt sluipen, moeten we even de meegebrachte foto's van onze brokjespiloot bekijken. Hopelijk gaat alles goed met hem!

Eerste indruk van Borneo was: warm. Eerste indruk van de tropen: we drijven de tent uit. Goeiedag, wat kan een mens zweten op plekken waarvan je niet eens wist dat daar ook nog porien zitten! We kunnen onderhand fulltime onder de douche blijven staan. 's Nachts door de hitte moeilijk in slaap gekomen, begint het na een uur toch te gieten van de regen! En onweer: wow. Wel ontzettend gaaf om dat live mee te maken, onder je dakje van niks.

Volgende dag naar het Orang oetan Rehabilitation Center geweest: dat doet namelijk zo'n beetje iedere toerist die hier verblijft en wij doen vrolijk mee. En ja hoor, we hebben er bij het bananenvoederen3 gezien! Kleine haarballen met kraaloogjeszijn het, zo gaaf om mee te maken! Nog wel een poging ondernomen om eenwandelroute te verkennen, maar het was te drassig en zonder bijpassende kleding niet verstandig om te doen.

Op de parkeerplek troffen we een gids met reisgezelschap die leuke packages aanbood voor de riviertocht die we graag wilden gaan maken, dus last minute heeft onze gids Nelly naar het resort gebeld en we konden nog mee! In een busje zijn we hobbeldebobbel naar Bilit vertrokken, dat ligt aan de Kinabangtangandangenrivier, zeg maar (rotnaam). We zijn in het busje alle kanten opgesmeten, zo hard was de vering. Weer rugpijn. Ach ja. Uiteindelijk een deprimerende tocht gehad: overal waar je keek, alleen maar palmbomen. Dat klinkt romantisch en dat kan het ergens anders wel zijn, maar dit zijn speciale palmbomen, geplant voor de oogst van palmolie en dat wordt weer gebruikt voor onder andere de vervaardiging van biodiesel. Pijnlijk. Pijnlijk als jeje bedenktdat wij met zun allen 'groen' bezig willen zijn en massaal biodiesel tanken, terwijl daarvoor zo'n beetje al het regenwoud gekapt wordt om plaats te maken voor die verrekte bomen. En wij maar doneren aan het WNF omdat de orang oetan met uitsterven wordt bedreigd... Het is echt dramatisch om te zien.

Nu even terug naar de aankomst daar: we kwamen aan in een soort durpke waar we werden gedropt en daar werden we naar de overkant van de rivier gebracht met een motorbootje. Aan de overkant werden we vrolijk begroet door de mensen van Nature Lodge en we hebben daar maar meteen een cabin in plaats van een dorm geboekt, omdat dit nauwelijks duurder was en dan toch net wat comfortabeler - eigen douche en wc bijvoorbeeld. Na twee uur uitrusten zijn we dan de rivier opgegaan voor onze eerste echte boottocht. WAUW. 2,5 uur en we hebben van alles gezien: een behoorlijk giftige slang (naar verluidt), heeeel veel aapjes (waaronder de neusaap!) en een aantal mooie vogels. 's Avonds gegeten met alle aanwezigen en we denken dat het daar fout is gegaan met het voedsel, want sindsdien heeft Ruben last van diarree. Diarreeremmers helpen nog niet, maar de O.R.S. waarschijnlijk wel sinds vanochtend.

Lang verhaal inkorten: op de avond in Nature Lodge hebben we nog een nachtwandeling door de jungle gemaakt, lekker nagekletst met wat mensen, volgende ochtend om 6.00u weer de rivier op (Eef, ik wilde je om 0.00u op de boot feliciteren, maar er was geen bereik. We hebben zachtjes voor je gezongen!). Minder dieren gezien dan de dag ervoor, wel een ernstig zieke neusaap opgepikt en de jungledokter was nog met hem bezig toen wij alweer afscheid van iedereen namen. Hobbeldehobbel terug naar een of andere kruising en van daaruit de lange busrit terug naar Kota Kinabalu.

Daar zitten we nu dan weer: inmiddels heeft Wencke ook een diarree-aanval gehad en zijn we allebei weer aan de beterende hand, is Wencke bovendien erg benieuwd naar de afloop van de film The Ugly Truth (bleef hangen vlak voor het eind van de busrit, wel een oerslechte komedie) en hebben we vanavond voor 1 euro en 25 centjes gegeten en gedronken. Vandaag bovendien een wandeling gemaakt door de stad en naar een uitzichtpunt geklommen en een Bird Sanctuary gezien, dat wil zeggen een hoop krabbetjes, blup en mangroves, maar weinig vogels gespot. Morgen hopelijk - als we ons dan nog zo voelen - naar Kinabalu National Park voor een wandeling rond de berg en dan vliegen we zaterdagmiddag naar Kuala Lumpur. Dan zit ons Borneo-avontuur er echt op.

Zo, een lang verhaal was het dit keer en dan hebben we nog veel weggelaten. Jullie hebben het maar zwaar met die lappen tekst! Ruben is even teruggerend naar het hotel voor een sanitaire stop, dus foto's houden jullie tegoed. Ruben + camera = namelijk onafscheidelijk. Voor alle Switchers die dit lezen: een hele goeie eerste repetitie na de vakantie vanavond, Wencke haalt de achterstand nog in! Kusje voor Joepie, bedankt voor alle leuke en lieve reacties tot nog toe en voor de papsen en mamsen: bier smaakt goed volgens Ruben (stiekem toch drinken, het blijft een NL Kerel!) en Wencke mist d'r wijntjes. En allemaal Eefje feliciteren (die is namelijk jarig geweest).

Groetjes vanuit tropisch warm Borneo!

We zijn in nasiland!

Hallo allemaal,

We zijn heelhuids aangekomen, brak en wel! Lekkere turbulentie onderweg waarbij de wijn door het vliegtuig vloog (echt waar!), maar we hebben verder 2 prima vluchten gehad en zitten nu in Kota Kinabalu op Borneo. We hebben net superlekker gegeten en dat hadden we stiekem al verwacht: het eten is fantasties!

Morgen gaan we een dagje rondstruinen door het stadje en de zondagse markt bekijken, misschien een boottochtje naar 1 van de eilanden hier voor de kust en verder uitjetlaggen! We hebben nu eigenlijk de nacht overgeslagen, dus de tweede vlucht was even afzien en we zijn na aankomst in de stad, nadat we bijna een uur hebben staan wachten op een gratis shuttlebus naar het hotel, direct onder de douche en in bed gesprongen. Eigenlijk gaat het nog best goed met het tijdsverschil, dat had Wencke toch zeker niet verwacht. En mam, we hebben nog niet de ADHD-bijwerkingen van de malariapillen gehad zoals Eefje in Griekenland had (LOL): we merken er nog niets van!

Foto's toevoegen aan de blog blijkt wat lastiger dan gedacht, maar we blijven eigenwijs proberen!

Tot ons volgende bericht, dan kunnen we waarschijnlijk al veel meer vertellen over Borneo en de jungle, die we over 2 dagen in gaan!

Liefs van ons!

Nog maar 1 nachtje slapen!

Dag allemaal,

Het complete bed onder de reisspullen, 0 nummers op de MP3's en overal nog troep in huis, maar morgen is het toch echt zover: dan gaan we eindelijk op vakantie!

We gaan proberen om jullie de komende weken op de hoogte te houden van onze belevenissen en zullen daar hopelijk ook wat foto's bij kunnen voegen (afhankelijk van de plaatselijke uploadtijd natuurlijk).

Morgen vliegen we om 12.00u weg uit ons kikkerlandje en dan gaan we de zon opzoeken. Geen straf, want we zijn net weer eens lekker zeiknat van de fiets gestapt. Nu nog de laatste voorbereidingen treffen - eerste Malarone innemen, ieeeeks!- en dan...

Tot het volgende verhaaltje dan maar weer: oogjes dicht en snaveltjes toe!

Groetjes, Ruben en Wencke

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Wencke