Hallohallo allemaal!

Omdat het alweer lang geleden is sinds we wat van ons lieten horen, hierbij een update. Maar eerst: GEFELICITEERD ZUSSIE!!!!!!! Hopelijk heb je een superfeest en we zouden graag een biertje meedrinken, maar ja...

We zijn hier nu 5 dagen en het voelt als twee weken: wat een hoop avonturen hebben we al beleefd! We weten niet waar we moeten beginnen. Dan maar de volgorde van de reisdagen aanhouden.

Afgelopen zondag zijn we nog een dagje in Kota Kinabalu gebleven en hebben een boottocht naar 1 van de eilandjes voor de kust geboekt. Nou, dat hebben we geweten: of het nu lag aan de ruwe zee, de plek in de boot (wij weer lekker voorin zitten, lees: niet slim!), of de idioot aan het roer, maar laten we het erop houden dat we wat ruggenwervels recht hebben moeten zetten toen we eenmaal aan waren gekomen. Auw! Maar wat een gaaf bounty-eiland (Manukan voor degenen die de atlas erbij willen houden) was dat! Eerst een korte wandeling door de jungle gemaakt, maar Wencke werd compleet lekgestoken door de muggen en flipte na het zien van enkele bijzondere diersoorten, zullen we maar zeggen. Dan maar zwemmen en snorkelen. Bij het omkleden passeerde meneer de reuzenhagedis ons - dan is drie meter lengte ineens erg angstaanjagend.

Snorkelen was superleuk, we hebben dat op eigen gelegenheid gedaan en we hebben, doordat de locals brood in het water gooiden, wat bijzondere tropische exemplaren langs zien zwabberen! Helaas hebben we het snorkelen niet al te lang volgehouden, want het is blijkbaar kwallenseizoen en ze dreven werkelijk overal. En om nu aan het begin van de vakantie al gewond te raken... Lekker gegeten in het centrum van de stad en in een veeel te saai winkelcentrum rondgesjouwd. 's Avonds nog over de night market gelopen, Ruben heeft daar geweldige foto's van gemaakt. O ja, ook nog banaantjes voor de busrit van de dag erna gekocht voor 1 spulletje (delen door 4 en je hebt het bedrag in euro's). Wencke noemt de Maleisische ringgit trouwens spulletje, omdat de naam zo raar is.

De dag erna een busrit naar Sepilok gemaakt, diep de jungle in. Bij aankomst op het busstation van vertrek werd onze taxi belaagd door mensen die ons in hun bus wilden proppen en voor we het wisten, waren we onze bagage kwijt. Na wat boosheid en opdringerig achter die lui aanrennen, de spullen teruggekregen en zelf de bustickets gekocht. Na het smerigste koppie thee ooit zijn we in de bus gestapt en om 9.00u reden we weg voor een busrit van 6,5 uur. Gaap. Wel relaxed, die bussen: airco, Japanse horrorfilm-met-heel-veel-bekkens-en-violenonderweg, toilet aan boord, veel beenruimte en de stoelen kunnen helemaal achterover. Top! Onderweg veel regenwoud gezien en jawel, daar wastie dan: Mount Kinabalu! Uit de mist doemt dat enorme gevaarte van 4100 meter ineens op, wat een monsterberg, zeg! Bewondering voor de beklimmers ervan, want je moet over een bijzondere dosis zelfvertrouwen beschikken.

Na een lange rit kwamen we aan in Sepilok. Busje geregeld van een opaatje die zijn eigen vrouw achterliet langs de kant van de wegom geld te verdienen door ons naar een resort te brengen. Hmm. Wat een fantastische tip uit de Lonely Planet: iedereen die ooit naar Sepilok gaat: ga naar Paganakan Dii! Middenin een park ligt een prachtig resort, met dorms en privehutjes. Helaas waren alle hutjes vol, dus dan maar een dorm (slaapzaal). En dat was goed te doen! Buiten waren er hangmatten en -stoelen en overal om je heen tropisch oerwoud. Ruben: 'nu zitten we pas echt ver van huis!'. O ja, we missen Joepie wel heel erg, want iedere keer als er een kat langs komt sluipen, moeten we even de meegebrachte foto's van onze brokjespiloot bekijken. Hopelijk gaat alles goed met hem!

Eerste indruk van Borneo was: warm. Eerste indruk van de tropen: we drijven de tent uit. Goeiedag, wat kan een mens zweten op plekken waarvan je niet eens wist dat daar ook nog porien zitten! We kunnen onderhand fulltime onder de douche blijven staan. 's Nachts door de hitte moeilijk in slaap gekomen, begint het na een uur toch te gieten van de regen! En onweer: wow. Wel ontzettend gaaf om dat live mee te maken, onder je dakje van niks.

Volgende dag naar het Orang oetan Rehabilitation Center geweest: dat doet namelijk zo'n beetje iedere toerist die hier verblijft en wij doen vrolijk mee. En ja hoor, we hebben er bij het bananenvoederen3 gezien! Kleine haarballen met kraaloogjeszijn het, zo gaaf om mee te maken! Nog wel een poging ondernomen om eenwandelroute te verkennen, maar het was te drassig en zonder bijpassende kleding niet verstandig om te doen.

Op de parkeerplek troffen we een gids met reisgezelschap die leuke packages aanbood voor de riviertocht die we graag wilden gaan maken, dus last minute heeft onze gids Nelly naar het resort gebeld en we konden nog mee! In een busje zijn we hobbeldebobbel naar Bilit vertrokken, dat ligt aan de Kinabangtangandangenrivier, zeg maar (rotnaam). We zijn in het busje alle kanten opgesmeten, zo hard was de vering. Weer rugpijn. Ach ja. Uiteindelijk een deprimerende tocht gehad: overal waar je keek, alleen maar palmbomen. Dat klinkt romantisch en dat kan het ergens anders wel zijn, maar dit zijn speciale palmbomen, geplant voor de oogst van palmolie en dat wordt weer gebruikt voor onder andere de vervaardiging van biodiesel. Pijnlijk. Pijnlijk als jeje bedenktdat wij met zun allen 'groen' bezig willen zijn en massaal biodiesel tanken, terwijl daarvoor zo'n beetje al het regenwoud gekapt wordt om plaats te maken voor die verrekte bomen. En wij maar doneren aan het WNF omdat de orang oetan met uitsterven wordt bedreigd... Het is echt dramatisch om te zien.

Nu even terug naar de aankomst daar: we kwamen aan in een soort durpke waar we werden gedropt en daar werden we naar de overkant van de rivier gebracht met een motorbootje. Aan de overkant werden we vrolijk begroet door de mensen van Nature Lodge en we hebben daar maar meteen een cabin in plaats van een dorm geboekt, omdat dit nauwelijks duurder was en dan toch net wat comfortabeler - eigen douche en wc bijvoorbeeld. Na twee uur uitrusten zijn we dan de rivier opgegaan voor onze eerste echte boottocht. WAUW. 2,5 uur en we hebben van alles gezien: een behoorlijk giftige slang (naar verluidt), heeeel veel aapjes (waaronder de neusaap!) en een aantal mooie vogels. 's Avonds gegeten met alle aanwezigen en we denken dat het daar fout is gegaan met het voedsel, want sindsdien heeft Ruben last van diarree. Diarreeremmers helpen nog niet, maar de O.R.S. waarschijnlijk wel sinds vanochtend.

Lang verhaal inkorten: op de avond in Nature Lodge hebben we nog een nachtwandeling door de jungle gemaakt, lekker nagekletst met wat mensen, volgende ochtend om 6.00u weer de rivier op (Eef, ik wilde je om 0.00u op de boot feliciteren, maar er was geen bereik. We hebben zachtjes voor je gezongen!). Minder dieren gezien dan de dag ervoor, wel een ernstig zieke neusaap opgepikt en de jungledokter was nog met hem bezig toen wij alweer afscheid van iedereen namen. Hobbeldehobbel terug naar een of andere kruising en van daaruit de lange busrit terug naar Kota Kinabalu.

Daar zitten we nu dan weer: inmiddels heeft Wencke ook een diarree-aanval gehad en zijn we allebei weer aan de beterende hand, is Wencke bovendien erg benieuwd naar de afloop van de film The Ugly Truth (bleef hangen vlak voor het eind van de busrit, wel een oerslechte komedie) en hebben we vanavond voor 1 euro en 25 centjes gegeten en gedronken. Vandaag bovendien een wandeling gemaakt door de stad en naar een uitzichtpunt geklommen en een Bird Sanctuary gezien, dat wil zeggen een hoop krabbetjes, blup en mangroves, maar weinig vogels gespot. Morgen hopelijk - als we ons dan nog zo voelen - naar Kinabalu National Park voor een wandeling rond de berg en dan vliegen we zaterdagmiddag naar Kuala Lumpur. Dan zit ons Borneo-avontuur er echt op.

Zo, een lang verhaal was het dit keer en dan hebben we nog veel weggelaten. Jullie hebben het maar zwaar met die lappen tekst! Ruben is even teruggerend naar het hotel voor een sanitaire stop, dus foto's houden jullie tegoed. Ruben + camera = namelijk onafscheidelijk. Voor alle Switchers die dit lezen: een hele goeie eerste repetitie na de vakantie vanavond, Wencke haalt de achterstand nog in! Kusje voor Joepie, bedankt voor alle leuke en lieve reacties tot nog toe en voor de papsen en mamsen: bier smaakt goed volgens Ruben (stiekem toch drinken, het blijft een NL Kerel!) en Wencke mist d'r wijntjes. En allemaal Eefje feliciteren (die is namelijk jarig geweest).

Groetjes vanuit tropisch warm Borneo!